Nederland ons vaderland

Beste bezoeker en lezer,

Nederland – net als veel andere Westerse landen – verkeert in een diepe politieke en maatschappelijke crisis. Ons land is in grote mate verdeeld. Er is zoveel gaande, zoveel prikkels, dat het waarnemen van de echte werkelijkheid vaak moeilijk wordt. Die werkelijkheid bevindt zich steeds vaker in de extremen, wat leidt tot een groeiende, soms onoverbrugbare polarisatie. Deze polarisatie wordt intenser, gewelddadiger en lijkt ons te verlammen, zeker als het gaat over behoorlijk bestuur en het vertrouwen in dat bestuur én in elkaar.

Dit sluit naadloos aan op de verharding van de samenleving en het groeiende individualisme. De tijd waarin wij leven – begonnen in de jaren ’90 met de opkomst van niet-traditionele partijen en nieuwe denkrichtingen – kunnen we omschrijven als een ommekeer, een schoonmaak, een turning point. Het oorspronkelijke establishment van institutionele, economische, financiële, educatieve, politieke en religieuze groeperingen heeft veel van zijn geloofwaardigheid verloren. Daardoor verliest het ook macht en invloed.

In plaats van deze verschuiving te accepteren en samen te werken met nieuwe ideeën, probeert men koste wat kost de oude machtsstructuren te behouden – met alle gevolgen van dien. De transformatie is onvermijdelijk, maar verloopt grillig.

De afgelopen maanden merkte ik dat ik nauwelijks nog het gesprek aanging met andersdenkenden. Ik was boos, pessimistisch en – in zekere zin – zelf ook beland in de hoek van de gepolariseerden. De energie die ik 25 jaar lang had om mijn mening respectvol te delen en anderen open tegemoet te treden, was verdwenen. En als je ergens geen energie meer voor hebt, stopt het gewoon.

Alles lijkt muurvast te zitten. En hoe verleidelijk is het dan om je terug te trekken in je eigen bubbel – waarin je alleen nog bevestigd wordt in je overtuigingen, en waar men elkaar vooral probeert te overtreffen met argumenten die diezelfde overtuigingen versterken.

De moord op Charlie Kirk zette me aan het denken. Wat wil ik nu eigenlijk nog met mijn ideeën? Blijf ik boos? Ga ik het gesprek uit de weg?

Het antwoord is: nee. Ik blijf niet boos. Ik wil juist in gesprek blijven, en ik geloof dat ik ideeën heb die kunnen bijdragen aan het tegengaan van polarisatie. Daarom ben ik gestart met het platform Nederland Ons Vaderland (NOV).

Op dit platform vind je politieke blogs en columns over het verleden, het heden, actuele gebeurtenissen en de rol van media. Scherp, eerlijk en geschreven vanuit betrokkenheid.

De belangrijkste doelgroep? In eerste instantie: ikzelf. Al jaren heb ik een diepe wens om te schrijven over politiek, over wat ik heb meegemaakt en ervaren in mijn vijfentwintig jaar als actief politiek volger, Fortuynist en PVV-sympathisant.

Maar eerlijk is eerlijk: je laat geen website bouwen en start geen platform alleen voor jezelf. Uiteindelijk hoop ik iets te betekenen voor anderen – door bij te dragen aan het debat, door nieuwe perspectieven te bieden, of simpelweg door mensen aan het denken te zetten.

Ik heb er in ieder geval ontzettend veel zin in. We gaan het zien.